Giorgos Papanikolaou - NEWSPAP


ΔΕΥΤΕΡΑ 22 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2018
Άρθρο στην εφημερίδα Ελεύθερος Τύπος

για το μεταναστευτικό πρόβλημα

Τα πρώτα στοιχεία της νέας μεταναστευτικής πολιτικής δείχνουν ότι το μήνυμα ελήφθη από τους επίδοξους παράνομους μετανάστες

Άρθρο του ευρωβουλευτή Γ. Παπανικολάου στην εφημερίδα «Ελεύθερος Τύπος» στις 19.08.2012

Μία από τις επικρατούσες θεωρίες της μετανάστευσης βασίζεται στην γνωστή ανάλυση κόστους - οφέλους. Η θεωρία αυτή μας λέει ότι ένας δυνητικός μετανάστης - νόμιμος ή παράνομος - δεν πρόκειται να αποφασίσει την μετακίνηση του αν πρώτα δεν είναι βέβαιος πως στον νέο τόπο που θα εγκατασταθεί τα χρηματικά κέρδη που θα αποκομίσει από την εργασία του θα είναι πολύ περισσότερα από τα έξοδα μετακίνησης από την χώρα του (χώρα προέλευσης) προς τον τόπο αυτόν. Με λίγα λόγια η θεωρία αυτή, μας λέει κάτι πολύ απλό. Αν κάποιος δεν είναι σίγουρος ότι το προσωπικό βιοτικό επίπεδο στην χώρα προορισμού θα είναι κατά πολύ υψηλότερο από ότι είναι στην χώρα του, ώστε να αξίζει τα έξοδα μετακίνησης, εγκατάστασης κτλ τότε δεν μεταναστεύει.

Η εύλογη απορία που γεννιέται επομένως, είναι πως ένας παράνομος μετανάστης αποφασίζει να μετακινηθεί στην Ελλάδα όταν δεν είναι διασφαλισμένη ούτε η εργασιακή του αποκατάσταση, πόσο μάλλον μέσα σε συνθήκες πρωτοφανούς οικονομικής κρίσης, αλλά ούτε και η αύξηση του βιοτικού του επιπέδου, όπως αποδεικνύεται από τις άθλιες συνθήκες μέσα στις οποίες χιλιάδες μετανάστες διαβιούν στο κέντρο της Αθήνας. Πώς είναι δυνατόν να μετακινούνται κατά εκατοντάδες καθημερινά προς την Ελλάδα όταν την ίδια στιγμή, εντός της Ευρώπης, αρχίζει να παρατηρείται ρεύμα αντιστροφής, με τον γνωστό σε όλους μας πλέον Πολωνό υδραυλικό να εγκαταλείπει οριστικά την Ισπανία εκτιμώντας πως η επιστροφή του στην Βαρσοβία δεν θα έχει κανένα αντίκτυπο στο βιοτικό του επίπεδο;

Η απάντηση είναι σχετικά απλή. Οι μετανάστες αυτοί, στην πλειονότητα τους τουλάχιστον, ποτέ δεν ήθελαν να καταλήξουν στην Ελλάδα. Χρησιμοποίησαν και χρησιμοποιούν την χώρα μας ως πέρασμα προκειμένου να εγκατασταθούν σε κάποια άλλη χώρα της Ε.Ε. η οποία ευημερεί, όπως για παράδειγμα η Γερμανία ή οι Σκανδιναβικές χώρες. Και γιατί δεν το κάνουν; Εδώ εισέρχεται η μεγάλη συζήτηση την οποία προκάλεσαν τα αποτελέσματα κοντόφθαλμων πολιτικών επιλογών της περιόδου 2000 – 2003, όταν η τότε ελληνική κυβέρνηση αβασάνιστα, όπως και στην οικονομία, συνυπέγραφε ευρωπαϊκούς κανονισμούς, όπως ο γνωστός πλέον κανονισμός «Δουβλίνο ΙΙ», καθιστώντας τους παράνομους μετανάστες εγκλωβισμένους σε μια χώρα που δεν επιθυμούν να μείνουν, τους Έλληνες πολίτες ιδίως των αστικών κέντρων, απηυδισμένους και πολλές φορές αμήχανους από την κατακόρυφη μείωση της ποιότητας ζωής στις γειτονιές τους και φυσικά, τους υπόλοιπους ευρωπαίους ικανοποιημένους που το πρόβλημα παραμένει ελληνικό και δεν διαχέεται στη δική τους επικράτεια.

Άλλωστε, η μέχρι χθες πλήρης ελληνική αδράνεια στον τομέα της παράνομης μετανάστευσης όχι μόνο «βόλευε» τους εταίρους μας αλλά και τους έδινε το άλλοθι να εκτοξεύουν καθημερινές βολές εναντίον της χώρας μας σε μια σειρά θεμάτων, από έλλειψη σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων μέχρι χλευασμού περί ξέφραγου αμπελιού και ανικανότητας ανάπτυξης μιας εθνικής στρατηγικής για το πρόβλημα.

Η νέα πολιτική που χαράζει πλέον η Ελλάδα οφείλει να απαντά σε όλα τα παραπάνω. Η επιχείρηση «Ξένιος Ζευς», η οποία γίνεται ολοένα και περισσότερο αποδεκτή από τους πολίτες, συνοδεύεται από μία σαφή στρατηγική. Μια διαδικασία επαναπροώθησης εκείνων που βρίσκονται μη νόμιμα στην χώρα μας. Σήμερα με την αξιοποίηση των εκατομμυρίων ευρώ που διαθέτονται στην Ελλάδα από τα ευρωπαϊκά διαρθρωτικά ταμεία, δρομολογείται σε όλη την ελληνική επικράτεια, η δημιουργία τριάντα και πλέον κέντρων προσωρινής φιλοξενίας παράνομων μεταναστών οι οποίοι σε εύλογο χρονικό διάστημα και αφού εξετάζονται ενδελεχώς τα πιθανά αιτήματα που έχουν υποβάλει (π.χ. αίτημα ασύλου) αλλά και εφόσον δεν πληρούν τα οριζόμενα από την διεθνή κοινότητα κριτήρια (π.χ. πρόσφυγα) θα επαναπροωθούνται άμεσα στην χώρα προέλευση τους.

Η επιχείρηση αυτή λοιπόν για πρώτη φορά και σε αντίθεση με παρωχημένες πολιτικές προηγούμενων ετών, όπως οι γνωστές σε όλους μας «επιχειρήσεις σκούπας» που απλά αντιμετώπιζαν το πρόβλημα σαν έναν «ελέφαντα στο δωμάτιο», ενέχει στοιχεία αλλαγής σκέψης για το μεταναστευτικό ζήτημα. Μια από τις βασικότερες πτυχές της σκέψης αυτής είναι η απόφαση του Υπουργού Δημόσιας Τάξης και Προστασίας του Πολίτη κ. Ν. Δένδια, οι επιχειρήσεις να έχουν σταδιακή εντατικοποίηση, συνέχεια και μηδενική χαλάρωση. Η προσήλωση σε αυτά τα χαρακτηριστικά εξάλλου θα επιφέρουν ορατά και μετρήσιμα αποτελέσματα τους επόμενους κιόλας μήνες.

Την ίδια στιγμή όμως, η ελληνική κυβέρνηση καλείται σε ευρωπαϊκό επίπεδο το τρέχον φθινόπωρο να δώσει μια μεγάλη μάχη καθώς προχωράει εντατικά η συζήτηση για την αναθεώρηση του κανονισμού Δουβλίνο ΙΙ και την κοινή ευρωπαϊκή πολιτική ασύλου. Οι μάχες στα πολλαπλά αυτά μέτωπα θα πρέπει να δοθούν ταυτόχρονα και συντονισμένα συγκροτώντας μια εθνική στρατηγική για την αντιμετώπιση της παράνομης μετανάστευσης. Με αυτό τον τρόπο, ένας επίδοξος παράνομος μετανάστης θα λάβει το μήνυμα ότι στην Ελλάδα αν δεν δικαιούται διαμονή, δεν μπορεί να παραμείνει, καθιστώντας την στρεβλή σήμερα θεωρία του κόστους – οφέλους και πάλι ισχύουσα. Άλλωστε τα τελευταία στοιχεία της ελληνικής αστυνομίας που καταγράφουν μείωση από 400 περίπου ημερήσιες παράνομες διελεύσεις στον Έβρο σε περίπου 15 καταδεικνύουν πως το μήνυμα «ελήφθη» έστω και για την ώρα μόνο μερικώς.